Här kan du finna välkända Texter från Isländska Sagan & Fornnordiska texter!

Ps All Text ska läsas från Vänster till Högre sen nästa rad likadant.

HÁLFDANAR SAGA SVARTA

Här nedan kan ni se exempel hur Isländsk text ser ut. Prova att läsa den!

1. kafli

Hálfdan var þá veturgamall er faðir hans féll. Ása móðir hans fór þegar með hann vestur á Agðir og settist þar til ríkis á Ögðum þeim er átt hafði Haraldur faðir hennar. Hálfdan óx þar upp. Var hann brátt mikill og sterkur og svartur á hár. Var hann kallaður Hálfdan svarti. Hann var nítján vetra er hann tók konungdóm á Ögðum. Fór hann þá þegar inn á Vestfold og skipti ríki við Ólaf bróður sinn svo sem fyrr er ritað.

Sama haust fór hann með her á Vingulmörk á hendur Gandálfi konungi og áttu þeir margar orustur og höfðu ýmsir sigur. En að lyktum sættust þeir og skyldi Hálfdan hafa Vingulmörk hálfa sem áður hafði haft Guðröður faðir hans.

Eftir það fór Hálfdan konungur upp á Raumaríki og lagði undir sig. Það spurði Sigtryggur konungur son Eysteins konungs. Hann hafði þá aðsetu á Heiðmörk og hafði áður lagið undir sig Raumaríki. Fór þá Sigtryggur konungur í móti Hálfdani konungi og varð þar orusta mikil og hafði Hálfdan sigur. En er flóttinn brast var Sigtryggur konungur lostinn öru undir vinstri hönd og féll hann þar. Síðan lagði Hálfdan undir sig allt Raumaríki.

Eysteinn hét annar son Eysteins konungs, bróðir Sigtryggs. Hann var konungur á Heiðmörk. En er Hálfdan konungur kom út á Vestfold þá fór Eysteinn konungur með her sinn út á Raumaríki og lagði þar þá víða undir sig.

Är du intresserad av att läsa fortsättningen Tryck här då!

Hávamál

Detta är bar 8 syckern texter från Havamal är du intresserad av resten Tryck Här!

I. Geðspeki

Gáttir allar

áður gangi fram

um skoðast skyli,

um skyggnast skyli,

því að óvíst er að vita

hvar óvinir

sitja á fleti fyrir.

Gefendur heilir!

Gestur er inn kominn!

hvar skal sitja sjá?

Mjög er bráður

sá er á bröndum skal

síns um freista frama.

Elds er þörf

þeim er inn er kominn

og á kné kalinn.

Matar og voða

er manni þörf,

þeim er hefir um fjall farið.

Vatns er þörf

þeim er til verðar kemur,

þerru og þjóðlaðar,

góðs um æðis

ef sér geta mætti

orðs og endurþögu.

Vits er þörf

þeim er víða ratar.

Dælt er heima hvað.

Að augabragði verður

sá er ekki kann

og með snotrum situr.

Að hyggjandi sinni

skyli-t maður hræsinn vera,

heldur gætinn að geði.

Þá er horskur og þögull

kemur heimisgarða til,

sjaldan verður víti vörum.

Því að óbrigðra vin

fær maður aldregi

en mannvit mikið.

Inn vari gestur

er til verðar kemur

þunnu hljóði þegir,

eyrum hlýðir,

en augum skoðar.

Svo nýsist fróðra hver fyrir.

Hinn er sæll

er sér um getur

lof og líknstafi.

Ódælla er við það

er maður eiga skal

annars brjóstum í.

Völuspá

Detta är bar 8 syckern texter från Völuspa är du intresserad av resten Tryck här!

Hljóðs bið eg allar helgar kindir, meiri og minni mögu Heimdallar. Viltu að eg, Valföður, vel fyr telja forn spjöll fira, þau er fremst um man.	Eg man jötna ár um borna, þá er forðum mig fædda höfðu. Níu man eg heima, níu íviði, mjötvið mæran fyr mold neðan.	Ár var alda, það er ekki var, var-a sandur né sær né svalar unnir; jörð fannst æva né upphiminn, gap var ginnunga en gras hvergi,	áður Burs synir bjöðum um ypptu, þeir er Miðgarð mæran skópu; sól skein sunnan á salar steina, þá var grund gróin grænum lauki.
Sól varp sunnan, sinni mána, hendi inni hægri um himinjöður; sól það né vissi hvar hún sali átti, stjörnur það né vissu hvar þær staði áttu, máni það né vissi hvað hann megins átti.	Þá gengu regin öll á rökstóla, ginnheilög goð, og um það gættust; nótt og niðjum nöfn um gáfu, morgun hétu og miðjan dag, undorn og aftan, árum að telja.	Hittust æsir á Iðavelli, þeir er hörg og hof hátimbruðu; afla lögðu, auð smíðuðu, tangir skópu og tól gerðu.	Tefldu í túni, teitir vóru, var þeim vettergis vant úr gulli, uns þrjár kómu þursa meyjar ámáttkar mjög úr Jötunheimum.

VAFÞRÚÐNISMÁL

Detta är bar 8 syckern texter från Vafþrúðnismál är du intresserad av resten Tryck här!

Óðinn kvað:

Rád þú mér nú, Frigg,

allz mik fara tiðir

at vitia Vafþrúðnis;

forvitni mikla

kveð ek mér á fornom stöfom

við þann inn alsvinna iötun.

Frigg kvað:

Heima letia

ek mynda Heriaföðr

í görðom goða,

þvíat engi iötun

ek hugða iafnramman

sem Vafþrúðni vera.

Óðinn kvað:

Fiölð ek fór,

fiölð ek freistaða,

fiölð ek reynda regin;

hitt vil ek vita,

hvé Vafþrúðnis

salakynni sé.

Frigg kvað:

Heill þú farir,

heill þú aptr komir,

heill þú á sinnom sér!

æði þér dugi,

hvars þú skalt, Aldaföðr,

orðom mæla iötun.

Fór þá Óðinn

at freista orðspeki

þess ins alsvinna iötuns;

at höllo hann kom,

ok átti Íms faðir;

inn gekk Yggr þegar.

Óðinn kvað:

Heill þú nú, Vafþrúðnir!

nú em ek í höll kominn,

á þik siálfan siá;

hitt vil ek fyrst vita,

ef þú fróðr sér

eða alsviðr, iötunn.

Vafþrúðnir kvað:

Hvat er þat manna

er í mínom sal

verpomk orði á?

út þú ne komir

órom höllom frá,

nema þú inn snotrari sér.

Óðinn kvað:

Gagnráðr ek heiti;

nú emk af göngo kominn

þyrstr til þinna sala,

laðar þurfi

hefi ek lengi farit

ok þinna andfanga, iötunn.

EGILS SAGA

Detta är början av Egils saga första kapitlet. Läs mera tryck här!

1. kafli

Úlfur hét maður, sonur Bjálfa og Hallberu, dóttur Úlfs hins óarga. Hún var systir Hallbjarnar hálftrölls í Hrafnistu, föður Ketils hængs. Úlfur var maður svo mikill og sterkur, að eigi voru hans jafningjar, en er hann var á unga aldri, lá hann í víkingu og herjaði. Með honum var í félagsskap sá maður, er kallaður var Berðlu-Kári, göfugur maður og hinn mesti afreksmaður að afli og áræði; hann var berserkur. Þeir Úlfur áttu einn sjóð báðir, og var með þeim hin kærsta vinátta.

En er þeir réðust úr hernaði, fór Kári til bús síns í Berðlu; hann var maður stórauðugur. Kári átti þrjú börn; hét sonur hans Eyvindur lambi, annar Ölvir hnúfa; dóttir hans hét Salbjörg; hún var kvenna vænst og skörungur mikill; hennar fékk Úlfur; fór hann þá og til búa sinna. Úlfur var maður auðugur bæði að löndum og lausum aurum; hann tók lends manns rétt, svo sem haft höfðu langfeðgar hans, og gerðist maður ríkur.

Svo er sagt, að Úlfur var búsýslumaður mikill. Var það siður hans að rísa upp árdegis og ganga þá um sýslur manna eða þar er smiðir voru og sjá yfir fénað sinn og akra, en stundum var hann á tali við menn, þá er ráða hans þurftu. Kunni hann til alls góð ráð að leggja, því að hann var forvitri. En dag hvern, er að kveldi leið, þá gerðist hann styggur, svo að fáir menn máttu orðum við hann koma; var hann kveldsvæfur. Það var mál manna, að hann væri mjög hamrammur; hann var kallaður Kveld-Úlfur.

Þau Kveld-Úlfur áttu tvo sonu; hét hinn eldri Þórólfur, en hinn yngri Grímur. En er þeir óxu upp, þá voru þeir báðir miklir menn og sterkir, svo sem faðir þeirra var. Var Þórólfur manna vænstur og gjörvilegastur; hann var líkur móðurfrændum sínum, gleðimaður mikill, ör og ákafamaður mikill í öllu og hinn mesti kappsmaður; var hann vinsæll af öllum mönnum. Grímur var svartur maður og ljótur, líkur föður sínum, bæði yfirlits og að skaplyndi; gerðist hann umsýslumaður mikill; hann var hagur maður á tré og járn og gerðist hinn mesti smiður; hann fór og oft um vetrum í síldfiski með lagnarskútu og með honum húskarlar margir.

En er Þórólfur var á tvítugs aldri, þá bjóst hann í hernað. Fékk Kveld-Úlfur honum langskip. Til þeirrar ferðar réðust synir Berðlu-Kára, Eyvindur og Ölvir, - þeir höfðu lið mikið og annað langskip, - og fóru um sumarið í víking og öfluðu sér fjár og höfðu hlutskipti mikið. Það var nokkur sumur, er þeir lágu í víking, en voru heima um vetrum með feðrum sínum. Hafði Þórólfur heim marga dýrgripi og færði föður sínum og móður. Var þá bæði gott til fjár og mannvirðingar. Kveld-Úlfur var þá mjög á efra aldri, en synir hans voru rosknir.