Detta är hela Nationalsången på Isländska

(1)  Ó, guð vors lands! Ó, lands vors guð!
Vér lofum þitt heilaga, heilaga nafn!
Úr sólkerfum himnanna hnýta þér krans
þínir herskarar, tímanna safn.
Fyrir þér er einn dagur sem þúsund ár
og þúsund ár dagur, ei meir:
eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár,
sem tilbiður guð sinn og deyr.
              :; Íslands þúsund ár, ;:
eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár,
sem tilbiður guð sinn og deyr.

(2)  Ó, guð, ó, guð! Vér föllum fram
og fórnum þér brennandi, brennandi sál,
guð faðir, vor drottinn frá kyni til kyns,
og vér kvökum vort helgasta mál.
Vér kvökum og þökkum í þúsund ár,
því þú ert vort einasta skjól.
Vér kvökum og þökkum með titrandi tár,
því þú tilbjóst vort forlagahjól.
              :; Íslands þúsund ár, ;:
voru morgunsins húmköldu, hrynjandi tár,
sem hitna við skínandi sól.

(3)   Ó, guð vors lands! Ó, lands vors guð!
Vér lifum sem blaktandi, blaktandi strá.,
Vér deyjum, ef þú ert ei ljós það og líf,
sem að lyftir oss duftinu frá.
Ó, vert þú hvern morgun vort ljúfasta líf,
vor leiðtogi í daganna þraut
og á kvöldin vor himneska hvíld og vor hlíf
og vor hertogi á þjóðlífsins braut.
              :; Íslands þúsund ár, ;:
verði gróandi þjóðlíf með þverrandi tár,
sem þroskast á guðsríkis braut.

Isländska versonen

Svenska översättningen

Á Sprengisandi

Ríðum, ríðum og rekum yfir sandinn,
rennur sól á bak við Arnarfell.
Hér á reiki er margur óhreinn andinn,
úr því fer að skyggja á jökulsvell.
Drottinn leiði drösulinn minn,
drjúgur verður síðasti áfanginn.

Þei, þei! þei, þei! þaut í holti tófa,
þurran vill hún blóði væta góm,
eða líka einhver var að hóa
undarlega digrum karlaróm.
Útilegumenn í Ódaðahraun
eru kannski´ að smala fé á laun

Ríðum, ríðum, rekum yfir sandinn,
rökkrið er að síga á Herðubreið.
Álfadrotting er að beisla gandinn,
ekki er gott að verða á hennar leið.
Vænsta klárinn vildi ég gefa til
að vera kominn ofan í Kiðagil.

Ridum, ridum över sanden
solen sjunker bortom Árnafjäll.
Mörkret bereder skuggor öve sanden
spöken kommer fram då det blir kväll.

Herren leder gångare min
ännu är det långt till gård och grind.

Räven tjuter bakom kullen
fåren flyr i fruktan för hans klo.
Men vem ropar, ropar ut ur mullen
bergakungen stiger ur sitt bo.
Fredlös han i lönndom går
jagar liksom räven vilsna får.

Älvadrottningen dansar över sanden
rid, ja rid om livet är dig kärt.
Fly den fagra älvadrottningen handen
ryttarens själ tillfånga hon begär.
Bästa häst jag offra vill
om jag hinner fram till Kidagill.

© Copyright: Isländska är Grímur Thomsen og svenska text ägare okänd

Undir bláhimni

Undir bláhimni blíðsumars nætur

barstu' í arma mér rósfagra mey.

Þar sem döggin í grasinu grætur,

gárast tjörnin í suðrænum þey.

Ég var snortinn af yndisleik þínum,

ástarþráin er vonunum felld.

Þú ert ljósblik á lífshimni mínum,

þú ert ljóð mitt og stjarna í kveld.

Ég vil dansa við þig meðan dunar

þetta draumblíða lag sem ég ann.

Meðan fjörið í æðunum funar,

og af fögnuði hjartans sem brann.

Og svo dönsum við dátt, þá er gaman

meðan dagur í austrinu rís.

Og svo leiðumst við syngjandi saman

út í sumarsins paradís.

Magnús K. Gíslason

Vertu til

Vertu til er vorið kallar á þig,

vertu til að leggja hönd á plóg.

Komdu út því að sólskinið vill sjá þig

sveifla haka, rækta nýjan skóg.

ð lífið sé skjálfandi

Að lífið sé skjálfandi lítið gras,
má lesa í kvæði eftir Matthías
en allir vita hver örlög fær
sú urt sem hvergi í vætu nær.

Mikið lifandis skelfingar ósköp er gaman
að vera svolítið hífaður. Það sæmir mér ekki sem Íslending
að efast um þjóðskáldsins staðhæfing.
En skrælna úr þurrki ég víst ei vil
og vökva því lífsblómið af og til.
Mikið lifandis.........

Nú þekkist sú skoðun og þykir fín
að þetta vort jarðlíf sé ekkert grín.
Menn eiga að lifa hér ósköp trist
og öðlast í himninum sæluvist.
Mikið lifandis........

En ég verð að telja það tryggara
að taka út forskot á sæluna,
því fyrir því fæst ekkert garantí
að hjá Guði ég komist á fyllerí.
Mikið lifandis..........

      Sigurður Þórarinsson

Maístjarnan

Ó, hve létt er þitt skóhljóð

og hve lengi ég beið þín,

það er vorhret á glugga,

napur vindur sem hvín,

en ég veit eina stjörnu,

eina stjörnu sem skín

og nú loks ertu komin,

þú ert komin til mín.

Það eru erfiðir tímar,

það er atvinnuþref,

ég hef ekkert að bjóða,

ekki ögn sem ég gef

nema von mína og líf mitt

hvort ég vaki eða sef,

þetta eitt sem þú gafst mér

það er allt sem ég hef.

En í kvöld lýkur vetri

sérhvers vinnandi manns

og á morgun skín maísól,

það er maísólin hans,

það er maísólin okkar,

okkar einíngarbands,

fyrir þér ber ég fána

þessa framtíðarlands.

             Halldór Laxness

Játning

Enn birtist mér í draumi sem dýrlegt ævintýr,
hver dagur, sem ég lifði í návist þinni.
Svo morgunbjört og fögur í mínum huga býr
hver minning um vor sumarstuttu kynni.

Og ástarljóð til þín verður ævikveðja mín,
er innan stundar lýkur göngu minni
þá birtist mér í draumi sem dýrlegt ævintýr,
hver dagur, sem ég lifði í návist þinni.

                                       Tómas Guðmundsson

Undir dalanna sól

Undir Dalanna sól, við minn einfalda óð
hef ég unað við kyrrláta för.
Undir Dalanna sól, hef ég lifað mín ljóð
ég hef leitað og fundið mín svör.
:,: Undir Dalanna sól, hef ég gæfuna gist
stundum grátið en oftar í fögnuði kysst.
Undir Dalanna sól, á ég bú mitt og ból
og minn bikar, minn arinn, minn svefnstað og skjól. :,:

                                       Hallgrímur Jónsson frá Ljárskógum

Ó, María, mig langar heim

Hann sigldi út um höfin blá í sautján ár
og sjómennsku kunni hann upp á hár.
Hann saknaði alla tíð stúlkunnar
og mynd hennar stöðugt í hjarta hann bar.

Viðlag:
Ó, María, mig langar heim,
ó, María, mig langar heim,
því heima vil ég helst vera
ó, María hjá þér.

Í höfnum var hann hrókur mikils

fagnaðar
hann heillaði þar allar stúlkurnar.
En aldrei hann meyjarnar augum leit,
það átti ekki við hann að rjúfa sín heit.

Ó, María.....

Svo kom að því hann vildi halda heim á leið,
til hennar, sem sat þar og beið og beið.
Hann hætti til sjós tók sinn hatt og staf
og heimleiðis sigldi um ólgandi haf.

Ó, María....

En fleyið bar hann aldrei heim að fjarðarströnd.
Hann ferðast ei meira um ókunn lönd.
En María bíður og bíður enn,
hún bíður og vonar hann komi nú senn. Ó, maría.....

Sigling

Blítt og létt báran skvett

bátnum gefur.

Ljúfur blær, landi fjær

leiðir gnoð.

Ekkert hik, árdagsblik

örmum vefur

hlíð og grund, haf og sund,

hvíta voð.

Hæ, skútan skríður

skínandi yfir sæ,

sem fugl á flugi

ferskum í sunnanblæ.

Blítt og létt báran skvett

bátnum gefur.

Ljúfur blær landi fjær

leiðir gnoð.

                    Árni úr Eyjum

Ég veit þú kemur

Ég veit þú kemur í kvöld til mín
þótt kveðjan væri stutt í gær.
Ég trúi ekki á orðin þín,
ef annað segja stjörnur tvær.

Og þá mun allt verða eins og var
sko áður en þú veist, þú veist.
Og þetta eina sem út af bar
okkar á milli í friði leyst.

Og seinna, þegar tunglið hefur tölt um langan veg,
þá tölum við um drauminn sem við elskum, þú og ég.

Ég veit þú kemur í kvöld til mín
þótt kveðjan væri stutt í gær.
Ég trúi ekki á orðin þín,
ef annað segja stjörnur tvær.

                         Ási í bæ

Ó, Jósep, Jósep

Ó, Jósep, Jósep bágt á ég að bíða
og bráðum hvarma mína fylla tár
því fyrr en varir æskuárin líða
og ellin kemur með sín gráu hár.
Ég spyr þig, Jósep, hvar er karlmannslundin
og kjarkur sá er prýðir hraustan mann.
Hvenær má ég klerkinn panta
kjarkinn má ei vanta,
Jósep, Jósep, nefndu daginn þann.

                      Skapti Sigþórsson

Er ég kem heim í Búðardal

Er ég kem heim í Búðardal
bíður mín brúðaval,
og ég veit það verður svaka partí.
Býð ég öllum úr sveitinni.
langömmu heillinni.
Það mun verða veislunni margt í.

Ég er lukkunar pamfíll svei mér þá.
Þó ég hafi ekki víða farið.
Ég er umvafinn kvenfólki það get ég svarið.
Og minna gagn gera má.

Þegar vann ég í Sigöldu
meyjarnar mig völdu
til þess að stjórna sínum draumum.
En nú fer ég til Búðardals
beint heim til kerlu og karls
sem af gleði tárast í taumum.

Því nú grætt ég hef meir en mér finnst nóg.
Heimasætur gefa mér hýrt auga.
Og ég veit að með mér
þær vilja setja' upp bauga
svo verður mér um og ó.

Er ég kem heim í Búðardal............

Erla, góða Erla

Erla, góða Erla,

ég á að vagga þér.

Svíf þú inn í svefninn

í söng frá vörum mér.

Kvæðið mitt er kveldljóð

því kveldsett löngu er.

Úti þeysa álfar

um ísi lagða slóð.

Bjarma slær á bæinn

hið bleika tunglskinsflóð.

Erla, hjartans Erla,

nú ertu þæg og góð.

Æskan geymir elda

og ævintýraþrótt.

Tekur mig með töfrum

hin tunglskinsbjarta nótt.

Ertu sofnuð, Erla?

Þú andar létt og rótt.

Hart er mannsins hjarta

að hugsa mest um sig.

Kvöldið er svo koldimmt

ég kenni’ í brjósti’ um mig.

Dýrlega þig dreymi

og Drottinn blessi þig.

                  Stefán frá Hvítadal